عباس بن علي ابوالفضل (ع) نزديك ظهر در حالي كه يك مشك خالي را به دوش انداخته بود با سلاح شمشير و تبر عازم ميدان كارزار شد. عباس بن علي سوار بر اسبي بلند و قوي شده بود زيرا چون جواني بود بلند قامت و قوي هر گاه سوار بر اسب كوچك مي گرديد آن اسب زود خسته مي شد و به نفس مي افتاد و در وسط جنگ از پا در مي آمد و عباس بن علي را پياده مي گذاشت.

همين كه عباس بن علي وارد ميدان شد شروع به خواندن رجز كرد. طوري صداي عباس بن علي ابوالفضل قوي و رسا بود كه تمام سربازان عمر سعد و آنهايي كه در كاروان امام حسين (ع) بودند به خوبي صدايش را مي شنيدند.

عباس بن علي ابوافضل خود را معرفي كرد گو اينكه همه وي را مي شناختند و شمه اي از پدرش علي ابن ابي طالب (ع) حرف زد و بانگ بر آورد اي كساني كه آمده ايد تا اين كه افراد خانواده پيغمبر اسلام را به قتل برسانيد مگر اطلاع نداريد كه پيغمبر ما قبل از اين كه زندگاني را بدرود گويد گفت "اني تارك فيكم ثقلين" (من دو چيز گرانبها براي شما يا بين شما باقي مي گذارم كه يكي از آن دو قرآن است و ديگري خانواده ام). آيا شما مي توانيد انكار كنيد كه اين كلام از پيغمبر ما نيست؟

آيا مي دانيد كه بعد از قرآن، گرانبهاترين چيزي كه پيغمبر ما از خود باقي گذاشت. خانواده مي باشد؟ اكنون شما بدون اين كه در فكر خدا و پيغمبر باشيد كمر به قتل اعضاي خانواده پيغمبر بسته ايد. تصور نكنيد آن چه من مي گويم ناشي از بيم مرگ است و مي خواهم با اين گفته شما را از قتل خود منصرف كنم. اگر ما از مرگ مي ترسيديم، با (يزيد بن معاويه) بيعت مي كرديم و كفر و ظلم او را تصديق          مي نموديم.

ولي ما از مرگ نمي ترسيم و شما خواهيد ديد كه امروز در اين سرزمين تا آخرين مرد ما براي دفاع از حق كشته خواهد شد و هر كس كه امروز از برادرم حسين (ع) براي ورود به ميدان جنگ اجازه گرفت از وي شنيد كه من هم تو را تعقيب خواهم كرد. سرزنشي كه من به شما مي كنم ناشي از اين است كه شما با شمشير كشيدن بر روي افراد خانواده پيغمبر اسلام خود را نزد خداوند سيه رو خواهيد كرد و دچار عذاب هميشگي خواهيد شد.

اكنون در كاروان ما اطفال تشنه هستند و من آمده ام كه براي آنها آب ببرم و راه دهيد تا اين كه من خود را كنار رودخانه برسانم و مشك خود را پر از آب كنم و كودكان را سيراب نمايم. 

نقل از كتاب امام حسين و ايران – نوشته كورت فيشر ترجمه ذبيح الله منصوري